Soms moet je eerst naar buiten…
…om weer thuis te komen.
Het klinkt misschien vreemd.
Maar zodra je de deur achter je dichttrekt, verandert er iets.
De drukte wordt zachter.
Je passen vinden langzaam hun eigen ritme.
Buiten verdwijnen veel van de rollen die je dagelijks met je meedraagt.
Je bent even niet de manager.
Niet de ouder.
Niet de collega.
Niet degene die sterk moet zijn of alles moet oplossen.
Je bent gewoon iemand die wandelt.
Ademt.
Kijkt.
Luistert.
Iemand die even nergens aan hoeft te voldoen.
En juist daar ontstaat vaak iets bijzonders.
Niet omdat het bos kant-en-klare antwoorden geeft.
Niet omdat een wandelpad precies vertelt welke richting je moet kiezen.
Maar omdat het buiten stiller wordt.
En jij daardoor jezelf weer kunt horen.
Gedachten krijgen ruimte.
Gevoelens die je binnen misschien wegduwt, mogen er even zijn.
Langzaam wordt duidelijk wat werkelijk belangrijk voor je is.
Misschien is dat wel waarom ik zo graag buiten werk.
Niet om mensen iets nieuws te leren.
Niet om te vertellen wie ze zouden moeten worden.
Maar om hen te helpen terugvinden wat allang aanwezig was.
Hun eigen kompas.
Hun eigen richting.
Hun eigen rust.